کوچ سرمایه انسانی از بخش معدن
معدن۲۴- خروج نیروی انسانی متخصص از بخش معدن، صنایع معدنی و زمینشناسی در ایران یک موضوع مهم و چالشبرانگیز است که میتواند تأثیرات قابل توجهی بر توسعه اقتصادی و صنعتی کشور داشته باشد.
به گزارش معدن۲۴، خروج نیروی انسانی متخصص و کاهش گرایش به رشتههای معدن و زمینشناسی که مبتلابه این فعالیت ها و رشتههای آموزشی بهویژه در سالهای اخیر در کشورمان شده، میتواند تبعات منفی برای آینده صنعتی ایران داشته باشد.
اما دلایل این خروج و مهاجرت نیروها به خارج از کشور یا سایر رشته ها چیست؟
خروج نیروی انسانی متخصص از بخش معدن و صنایع معدنی به دلایل مختلفی اتفاق میافتد:
شرایط اقتصادی نامناسب:
بسیاری از متخصصان به دلیل نبود وجود فرصتهای شغلی مناسب و حقوق و مزایای پایین در این حوزهها، تصمیم به ترک کشور میگیرند.
فقدان حمایت دولت:
ضعف در سیاستهای حمایتی دولت از صنعت معدن و عدم سرمایهگذاری کافی در زیرساختها و فناوریهای نوین، باعث کاهش جذابیت این حوزه برای متخصصان میشود.
فرصتهای شغلی در خارج:
با توجه به نیاز جهانی به نیروی کار متخصص در زمینههای معدن و زمینشناسی، بسیاری از متخصصان به دنبال فرصتهای شغلی بهتر در کشورهای دیگر هستند.
کاهش گرایش به رشتههای معدن و زمینشناسی
کاهش گرایش دانشآموزان و دانشجویان به این رشتهها نیز ناشی از چندین عامل است که از جمله آنها تصورات منفی، جذابیت سایر رشته ها و همچنین کمبود آگاهی قابل ذکر است.
– تصورات منفی:
بسیاری از دانشآموزان و خانوادهها به دلیل تصورات منفی درباره شرایط کاری در این حوزهها، تمایل کمتری به انتخاب این رشتهها دارند. سختی کار، خطرات احتمالی و نبود امکانات رفاهی مناسب از جمله این تصورات هستند.
– جذابیت رشتههای دیگر:
با افزایش توجه به رشتههای مهندسی نرمافزار، فناوری اطلاعات و علوم انسانی، دانشآموزان بیشتر به سمت این رشتهها گرایش پیدا میکنند که به نظرشان فرصتهای شغلی بیشتری دارند.
– کمبود آگاهی:
نبود آگاهی کافی درباره اهمیت و فرصتهای شغلی موجود در بخش معدن و زمینشناسی نیز میتواند یکی از دلایل کاهش گرایش به این رشتهها باشد. بسیاری از دانشآموزان از پتانسیلهای شغلی و درآمدزایی این حوزهها بیخبرند.
این روزها در بخش معدن و صنایع معدنی، بحران نیروی کار شکل پیچیدهتری به خود گرفته و شکاف معنیداری میان نسل جدید و نسلهای قدیمی نیروی کار وجود دارد.
نسل تازهوارد نه با فرهنگ کار صنعتی سنتی ارتباط برقرار میکند و نه با فناوریهایی که دهههاست بهروز نشدهاند. صنعتی که همچنان با ماشینآلات متعلق به دهههای ۴۰ و ۵۰ شمسی کار میکند، نمیتواند انتظار داشته باشد نیروی کاری که در دنیای دیجیتال رشد کرده، انگیزه ماندگاری داشته باشد. این ناهماهنگی فرهنگی و تکنولوژیک، منجر به تشدید نارضایتی و بیثباتی شغلی شده است.
کارشناسان تاکید دارند که برای مقابله با این چالشها، نیاز به برنامهریزی جامع و سیاستهای حمایتی مؤثر است که بتواند جذابیت این حوزهها را افزایش دهد و نیروی انسانی متخصص را در کشور حفظ کند.