فولاد؛ قربانی تصمیم های مقطعی انرژی
معدن۲۴: بحران انرژی در صنعت فولاد ایران دیگر محدود به زمستان یا تابستان نیست و به مسئلهای ساختاری در مدیریت کلان تبدیل شده است.
فولاد کشور، گرچه توان حفظ و ارتقای جایگاه خود در بازارهای جهانی را دارد اما اعمال سیاست های مقطعی که هر سال، بقای آن را به چالش میکشند به فرسایش تدریجی توان صنعتی کشور منجر می شود. فولاد صنعتی پیوسته است؛ توقفهای اجباری، تولید را کاهش می دهد، بازارها را از دسترس خارج میکند و سرمایهگذاریها را فرسوده میسازد.
بررسی کشورهای در حال توسعه صنعتی نشان میدهد که فولاد همواره در اولویت حمایت قرار دارد. هند، ترکیه و برزیل با درک نقش فولاد در ایجاد ارزش افزوده، اشتغال و قدرت صنعتی، این صنعت را آخرین گزینه برای اعمال محدودیتهای انرژی قرار می دهند اما در ایران، فولاد اغلب نخستین مجموعه ای است که در زمان بروز ناترازی انرژی با محدودیت مواجه میشود؛ در حالیکه این صنعت پس از نفت، از مهمترین منابع ارزآوری کشور و پشتوانه صنایع پاییندستی است.
فولاد خوزستان نمونهای قابلتوجه از مقاومت صنعتی در این شرایط به شمار میرود. این شرکت در اوج فشار تحریمها و حتی پس از قرار گرفتن مجدد در فهرست تحریمهای آمریکا، مسیر تولید، صادرات و توسعه را متوقف نکرد. سرمایهگذاری در نیروگاه، توسعه انرژیهای تجدیدپذیر، بازچرخانی آب و تکمیل زنجیره ارزش، از اقدامات این مجموعه برای کاهش وابستگی به شبکه انرژی بوده است.
اگر در مواجهه با ناترازی گاز، صنایع پیشران، برخلاف تأکیدات رسمی دولت، همچنان در صدر فهرست محدودیتها قرار بگیرند نتیجهای جز کاهش صادرات، افت سرمایهگذاری و کند شدن رشد اقتصادی در پی نخواهد داشت.
مقایسه محدودیتهای امسال با سال گذشته که تولید صنایع عملاً متوقف شده بود، توجیه مناسبی برای ادامه این روند نیست و تنها به پنهانسازی تبعات ناترازی انرژی منجر میشود.
با ادامه روند اعمال محدودیت ها، آسیب واردشده نه تنها به صنعت فولاد بلکه تولید و اقتصاد ملی را نشانه می گیرد که نیازمند بازنگری در سیاست گذاری های بلندمدت در این زمینه است.