به گزارش استیل پرایس،کارخانههای شناور تولید گاز طبیعی مایع (FLNG). آغاز فعالیت یک واحد عظیم شناور در سواحل جمهوری کنگو نشان میدهد آینده صنعت LNG ممکن است بیش از آنکه روی خشکی ساخته شود، بر سطح دریا شکل بگیرد.کشتی «نگویا» که توسط شرکت انرژی ایتالیایی انی (Eni) اداره میشود، نمونهای شاخص از این تحول است. این سازه عظیم که حتی از برخی ناوهای هواپیمابر بزرگتر است، در آبهای کمعمق لنگر انداخته و قادر است گاز استخراجشده از میدانهای فراساحلی زیر دریا را مستقیماً در محل فرآوری کند.
گاز پس از استخراج تا دمای منفی ۱۶۲ درجه سانتیگراد سرد میشود، به مایع تبدیل شده و حجم آن به شدت کاهش مییابد؛ فرآیندی که امکان حمل اقتصادی LNG به بازارهایی مانند ایتالیا و اسپانیا را فراهم میکند.برای دههها، چنین عملیات پیچیدهای تنها در پایانههای عظیم خشکی در کشورهایی مانند قطر، آمریکا و استرالیا انجام میشد.
اما شرکتهای نفت و گاز مدتها رؤیای انتقال این فناوری به دریا را در سر داشتند تا بتوانند از میدانهای دورافتادهای که احداث خط لوله یا تأسیسات ساحلی در آنها دشوار یا پرخطر است بهرهبرداری کنند. تلاشهای اولیه، از جمله پروژه بسیار پرهزینه Prelude شرکت شل در استرالیا، با مشکلات فنی و افزایش هزینهها همراه بود و تردیدهای جدی درباره اقتصادی بودن این فناوری ایجاد کرد.
با این حال، اکنون شرایط تغییر کرده است. پیشرفت مهندسی، استانداردسازی طراحیها و افزایش تقاضای جهانی برای گاز طبیعی باعث شده هزینه ساخت واحدهای شناور به شکل قابل توجهی کاهش یابد. مدیرعامل انی اعلام کرده هزینه این فناوری طی سالهای اخیر تا حدود ۴۰ درصد کاهش یافته و اجرای پروژهها نیز سریعتر شده است.
ساخت کشتی نگویا کمتر از سه سال طول کشید؛ زمانی که برای پروژههای سنتی LNG در خشکی معمولاً بسیار طولانیتر است.
یکی از مزیتهای مهم تأسیسات شناور، امنیت و انعطافپذیری آنهاست. در کشورهایی که با ناامنی یا ریسکهای سیاسی مواجهاند، پروژههای ساحلی ممکن است سالها متوقف شوند؛ نمونه آن پروژه LNG موزامبیک است که پس از حملات تروریستی به تعویق افتاد. در مقابل، واحدهای دریایی میتوانند دور از مناطق پرخطر فعالیت کنند و حتی در صورت پایان عمر یک میدان گازی، به محل دیگری منتقل شوند.
آفریقا بهویژه به مرکز توجه این فناوری تبدیل شده است؛ زیرا ترکیبی از ذخایر عظیم فراساحلی و چالشهای امنیتی در خشکی را در خود دارد. علاوه بر آن، مناطقی در آمریکای لاتین و آسیا–اقیانوسیه نیز به بازارهای بالقوه تبدیل شدهاند. شرکتهایی مانند Golar حتی مدل جدیدی از کسبوکار را ایجاد کردهاند که در آن کشتیهای قدیمی به واحدهای LNG شناور تبدیل و به تولیدکنندگان اجاره داده میشوند؛ راهکاری که هزینه سرمایهگذاری اولیه را کاهش میدهد.
با وجود مزایا، این فناوری هنوز محدودیتهایی دارد. شرایط آبوهوایی، عمق دریا و فضای محدود روی بدنه کشتی میتواند ظرفیت پروژهها را محدود کند. همچنین، بسیاری از این واحدها با توربینهای گازی کار میکنند و از نظر زیستمحیطی هنوز به اندازه برخی تأسیسات مدرن خشکی کارآمد نیستند.
با این حال، شرکتهای بزرگ انرژی معتقدند فناوری LNG شناور به بلوغ رسیده و میتواند نقش مهمی در آینده بازار گاز ایفا کند؛ بهویژه در پروژههایی که سرعت اجرا، انعطاف عملیاتی و دسترسی به میدانهای دورافتاده اهمیت دارد. به نظر میرسد صنعت انرژی در حال ورود به مرحلهای است که کارخانههای گاز دیگر الزاماً به ساحل وابسته نیستند، بلکه میتوانند مستقیماً روی دریا ساخته شوند — تحولی که ممکن است نقشه تأمین انرژی جهان را در دهههای آینده تغییر دهد.
