معدن ایران؛ زخمی که رو به التیام است، گنجی که بیدار میشود
یادداشتی از رضا موسایی؛ سیاست پژوه صنعت و معدن در معدن۲۴
معدن، نبض خاموش اما تپنده این سرزمین کهن است. روزگاری زغالسنگ کرمان، آهن بافق، مس سرچشمه و خاکهای نایین، چراغ صنعت این مملکت را روشن میکردند. امروز نیز با وجود تیغ تحریم و غفلت، نبض معدن ایران نه ایستاده، که با اراده مردانش تندتر میزند.
در دل کوههای زاگرس و البرز، معادنی خوابیدهاند که بیداری آنها دیگر یک رویا نیست؛ یک اراده جمعی است. مس سرچشمه همچنان یکی از افتخارات جهانی ماست و فراتر از آن، عناصر خاکی کمیاب در دل کویر مرکزی و مناطق شرقی کشور، گنجی راهبردی برای آینده فناوری و انرژی پاک محسوب میشوند.
جوانانی که تکنولوژی روز را در دل کویر پیاده میکنند، ثابت کردهاند که میتوان هم بیکاری سیستان را درمان کرد و هم ورق تجارت منطقه را برگرداند.ما در ۳۶ سال برنامه توسعه، شاید تنها به ۳۰ درصد اهداف معدنی رسیدهایم، اما نکته امیدوارکننده این است که هنوز ۷۰ درصد مسیر باقی مانده است؛ مسیری که با «توانمندسازی دیجیتال» و «هوش مصنوعی در اکتشاف» هموار خواهد شد.
امروز دیگر بحث «چرا هماهنگ نیستیم؟» کمرنگ شده و «چگونه با فناوریهای نوین جهش کنیم؟» جای آن را گرفته است. کارخانههای فولادی که با تکنولوژی ۵۰ سال پیش نفس میکشیدند، حالا پنجرههایشان را به روی نسل جدیدی از متخصصان باز کردهاند.مهمتر از همه، مردانی از جنس سنگ و آتش در دل بحران ایستادهاند:· مهندسان جوان کویر مرکزی که بدون اینترنت پرسرعت، کانسنگهای مس و عناصر نادر خاکی را جداسازی میکنند و ثابت کردهاند «نمیتوانیم» فقط یک کلمه است.· آتشنشانان صنعتی که با شجاعت از تجهیزات و خطوط تولید محافظت میکنند.این رزمندگان عرصه تولید، سرداران گمنام اقتصاد مقاومتیاند.
آنها ثابت کردهاند که سقف فرسوده کارخانه، نمیتواند سقف بلند همت ایرانی را محدود کند.یگانه سلاح من نگارش است. و این یادداشت را به یاد روزهایی تقدیم میکنم که با زدن مبارکه، یکباره فهمیدیم چه قدرت صنعتی عظیمی بودهایم. همان روزها که نشان دادیم حتی در اوج فشار، از دل آتش هم میتوان امید زایید.من به فردای معدن ایران نه فقط امید، که یقین دارم.چرا که قوم ایرانی هرگز در برابر استخراج ثروتهای خدادادیش شکست نخورده و نخواهد خورد. امروز دیگر از دشمن باکی نداریم، نه به خاطر شعار، که به خاطر تجربهای به نام «مبارکه»؛ تجربهای که نشان داد در کنار نفت، صنایع معدنی نیز میتوانند رشد کنند و اوج بگیرند.
مسیر آینده ایران، مسیری متوازن است؛ جایی که نفت و گاز در کنار مس، آهن، و عناصر خاکی کمیاب، ستونهای اقتصاد مقاومتی را میسازند.ما به استقبال روزی میرویم که تراز تجاری غیرنفتی ایران را سنگ آهن، مس و فولاد ایرانی تعیین میکند، در کنار نفتی که هنوز هم سرمایه ملی ماست. روزی که معدن ایران از یک زخم کهنه، به نماد عزت ملی تبدیل میشود.معدن ایران زخمی بوده، اما امروز در مسیر التیام است؛ و ما نگهبانان بیدار، با دستان پینه بسته و دلی پر از نور، این مسیر را ادامه خواهیم داد.