درس جنگی آلمان به فولاد ایران/ فرصت باز طراحی خطوط تولید
معدن۲۴: تأسیسات تیسن (Thyssen)، بهعنوان بزرگترین فولادساز آلمان، در طول جنگ جهانی دوم به هدف اصلی بمباران متفقین در منطقه صنعتی روهر (Ruhr) تبدیل شد.
بخش مهمی از زیرساختهای فولادی این کشور آسیب دید و پس از پایان جنگ، بخشی از تجهیزات باقیمانده نیز بهعنوان غرامت جنگی باز و به کشورهای پیروز منتقل شد.
متفقین تا حدود سال ۱۹۵۰ بازسازی صنایع فولاد آلمان را محدود و کنترل کردند؛ زیرا نگرانی جدی نسبت به احیای توان نظامی این کشور وجود داشت.
در همین دوره، بخشی از دانش فنی و متخصصان آلمانی در حوزه متالورژی به کشورهای دیگر منتقل شدند و آلمان با محدودیتهای صنعتی گسترده مواجه بود.
با این حال، بازسازی واقعی تیسن از سال ۱۹۵۰ و با احیای کارخانههای Thyssen-Hütte آغاز شد.
۱۹۵۱: نخستین کوره بلند (Blast Furnace) تیسن دوباره روشن شد و تولید فولاد از سر گرفته شد؛ رویدادی نمادین که آغاز احیای صنعت فولاد آلمان به شمار میآید.
۱۹۵۳: شرکت August Thyssen-Hütte AG مجدداً تأسیس شد و فعالیت مستقل فولادی خود را از سر گرفت. همزمان، شرکت Krupp نیز بهتدریج از صنایع نظامی فاصله گرفت و به سمت تولیدات صنعتی و فولادی غیرنظامی بازگشت.
۱۹۵۵: تیسن یکی از مدرنترین خطوط نورد گرم آلمان را راهاندازی کرد؛ نقطهای که نشان میداد مسیر این شرکت از «بازسازی» صرف عبور کرده و وارد مرحله نوسازی و توسعه صنعتی شده است.
دهه ۱۹۶۰: دیگر سخن فقط از بازسازی نبود؛ آلمان وارد دوران معجزه اقتصادی (Wirtschaftswunder) شد و تیسن و کروپ بار دیگر به غولهای صنعتی اروپا تبدیل شدند.
به زبان ساده، واحدهای مختلف تیسن طی حدود ۵ تا ۱۰ سال از ویرانی جنگ دوباره روی پای خود ایستادند، اما تبدیل شدن مجدد به یک قدرت صنعتی بزرگ حدود ۱۵ تا ۲۰ سال زمان برد.
تجربه آلمان و ژاپن در سوی دیگر جهان نشان میدهد بازسازی موفق صرفاً به معنای بازگرداندن ظرفیتهای از دسترفته نیست؛ بلکه فرصتی برای نوسازی، ارتقای فناوری، افزایش بهرهوری و تعریف یک مدل صنعتی جدید است. شاید دقیقاً به همین دلیل است که امروز موضوع «بازسازی صنعت فولاد» میتواند فراتر از احیا، به معنای خلق افقهای تازه برای توسعه باشد.