معدنکاران نیوزیلند در میانه تنش های خاورمیانه/ صادرات دو برابری تا ۲۰۳۵
معدن۲۴: در پی تشدید تنشها در خاورمیانه و اختلالات احتمالی در تأمین سوخت، فعالان صنعت استخراج معادن در نیوزیلند به دنبال تدابیر حمایتی بیشتری برای تولید طلا و زغالسنگ خود هستند. در حالی که دولت اهداف بلندپروازانهای برای دو برابر کردن صادرات مواد معدنی تا سال ۲۰۳۵ و استراتژی بلندمدت تا سال ۲۰۴۰ تعیین کرده است، درگیریهای اخیر در خاورمیانه نگرانیهایی را در مورد تأمین پایدار سوخت، بهویژه دیزل، برای این صنعت ایجاد کرده است.
استرالیا، همسایه نیوزیلند، پیش از این با افزایش هزینههای دیزل و چالشهای توزیع ناشی از درگیریهای خاورمیانه مواجه شده است. با این حال، به گفته “جوزی ویدال”، مدیر اجرایی شورای معادن نیوزیلند، قیمتهای بالای طلا و زغالسنگ متالورژیکی، که دو قلم اصلی صادرات معدنی نیوزیلند هستند، به این صنعت کمک کرده تا این بحران را تا به امروز مدیریت کند. با این وجود، سیاستهای دولتی در زمینه سوخت همچنان مورد توجه و بررسی است.
در مصاحبهای، ویدال به تشریح وضعیت صنعت معدن نیوزیلند در مواجهه با بحران انرژی جهانی، به ویژه پس از حملات اسرائیل و آمریکا به ایران که منجر به گسترش درگیریها در خاورمیانه و اختلال در تنگه هرمز شد، پرداخت.
ویدال اظهار داشت: «در ابتدا تصور میکردیم که در انتهای دنیا قرار داریم و آسیبپذیرتر خواهیم بود، اما بازار تا حد زیادی خود را تنظیم کرده است، به جز در مورد قیمتها. مسئله اصلی ما کمبود عرضه نیست، بلکه قیمت سوخت است. دولت در گفتگو با واردکنندگان سوخت، تضمین کرده است که همه نیازهای خود را دریافت کنند.»
وی افزود: «اگرچه مقیاس صنعت معدن ما در نیوزیلند کوچکتر از استرالیا است، اما ما مصرفکنندگان عمده دیزل هستیم، هم برای حملونقل و هم در محل معادن، زیرا بسیاری از ماشینآلات ما به دلیل دورافتاده بودن، مانند معادن استرالیا، با دیزل کار میکنند. دولت ما با هماهنگی مشخصات سوخت با استرالیا، اطمینان حاصل کرد که در صورت نیاز بتوانیم سوخت مورد نیاز خود را از کشتیهایی که به استرالیا میروند، دریافت کنیم. این یکی از برنامههای اولیه برای تسهیل امور بود.»
دولت نیوزیلند همچنین ۲۱.۶ میلیون دلار نیوزیلند (۱۲.۴۹ میلیون دلار آمریکا) برای افزایش ظرفیت ذخیرهسازی دیزل در “Marsden Point” سرمایهگذاری کرده است، زیرا این کشور پیش از این با سیستم “درست به موقع” (just-in-time) کار میکرد و فاقد پالایشگاه یا ظرفیت ذخیرهسازی بالا بود.
ویدال با اشاره به اینکه سوخت از منطقه آسیا-اقیانوسیه تأمین میشود، تأکید کرد که علیرغم اینکه تأمینکنندگان اصلی سوخت در خاورمیانه قرار دارند، نیوزیلند کمتر از برخی کشورها تحت تأثیر قرار گرفته است؛ اما همچنان نگرانی اصلی، قیمت سوخت است. «قیمت طلا و زغالسنگ در سطح معقولی باقی مانده و صادرات عمده معدنی ما را تشکیل میدهند و ما تاکنون در رفت و آمد کشتیها مشکلی نداشتهایم.»
ویدال در پاسخ به پرسشی در مورد اثرات مثبت احتمالی جنگ بر تأمین انرژی گفت: «فکر میکنم جالب است که همه بر “برقیسازی، برقیسازی، برقیسازی” تأکید میکنند تا ریسکهای انرژی را کاهش دهند، اما ما هنوز به عنوان یک صنعت به آن نقطه نرسیدهایم. بنابراین، این فرصت خوبی بود تا ارزش سوختهای فسیلی – از جمله زغالسنگ و محصولات نفتی – که تا زمان یافتن جایگزین مقرونبهصرفه، در دسترس و در دسترس، به آنها وابسته هستیم، درک شود.»
وی در پایان ابراز نگرانی کرد: «هیچکس در حال حاضر نمیتواند با خیال راحت نفس بکشد. تاکنون تمام کشتیهایی که قرار بود بیایند، رسیدهاند، اما ما در موقعیتی هستیم که اگر تنها یک کشتی نرسد، آسیبپذیر خواهیم بود. دولت یک برنامه چهار مرحلهای دارد و هرچه جنگ طولانیتر شود، خطر بیشتر میشود. معدنکاری تنها در گروه سوم صنایع قرار دارد که در فاز ۴ اولویتبندی میشود. ما در تلاشیم تا مسئولین در ولینگتون درک کنند که چگونه صنعت معدن کار میکند؛ شما نمیتوانید کلید را برای چند روز یا چند هفته خاموش کنید و بعداً دوباره آن را روشن کنید. عملیات معدنکاری به صورت شبانهروزی ادامه دارد و باید اینطور باشد تا سایت معدن در وضعیت مناسبی حفظ شود. اگر در اعماق زمین باشید، باید آبزدایی انجام دهید و کارهای مشابه. اگر به فاز ۴ برسیم، جایی که دیزل کافی برای اداره کشور وجود نداشته باشد، معدنکاری جزو صنایع ضروری تلقی نمیشود، اما ما معتقدیم که برای تولید غذا، تأمین گرمایش و برای شرکتهایی مانند New Zealand Steel که هزاران نفر را مستقیماً و غیرمستقیم استخدام میکنند، ضروری است. تعطیلی کامل مناطق روستایی نیوزیلند، که در صورت عدم وجود زغالسنگ حرارتی – که ما نیز تولید میکنیم – اتفاق خواهد افتاد، غیرقابل قبول است.»