گنج سیاه ۱۴ میلیارد تنی ایران
معدن۲۴: رئیس هیئت عامل ایمیدرو با اعلام وجود حدود ۱۴ میلیارد تن ذخیره احتمالی زغالسنگ در ایران، بر ضرورت توسعه مکانیزاسیون، افزایش بهرهوری و ارتقای ایمنی معادن تأکید کرد. به گفته وی، با وجود ظرفیتهای گسترده زغالسنگ کشور، سهم ایران در تولید برق از این سوخت فسیلی تقریباً صفر است و عمده تولیدات داخلی در صنعت فولاد مصرف میشود.
محمدمسعود سمیعینژاد، معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت و رئیس هیئت عامل ایمیدرو، با تشریح وضعیت ذخایر، تولید و مصرف زغالسنگ در ایران و جهان، از وجود حدود ۱۴۰۰ میلیون تن ذخیره قطعی و ۱۴ میلیارد تن ذخیره احتمالی زغالسنگ در کشور خبر داد و گفت: مهمترین پهنههای زغالی ایران در مناطق البرز، کرمان و طبس قرار دارند که حوضه طبس به عنوان بزرگترین ناحیه زغالی کشور شناخته میشود.
وی با اشاره به وضعیت جهانی این صنعت اظهار کرد: سالانه حدود ۸.۹ میلیارد تن زغالسنگ در ۷۰ کشور جهان تولید میشود و چین و هند به ترتیب با مصرف ۴.۳ و ۱.۲ میلیارد تن، بزرگترین مصرفکنندگان این ماده معدنی به شمار میروند. همچنین بیش از ۳۵ درصد برق جهان از نیروگاههای زغالسنگسوز تأمین میشود.
سمیعینژاد افزود: اگرچه مصرف زغالسنگ در آمریکا و اتحادیه اروپا به دلیل الزامات زیستمحیطی روند کاهشی دارد، اما چین، هند و سایر کشورهای آسیایی همچنان مصرف این سوخت را افزایش دادهاند و نقش آن در تأمین انرژی این کشورها پررنگ باقی مانده است.
رئیس هیئت عامل ایمیدرو با بیان اینکه زغالسنگ تولیدی ایران عمدتاً از نوع متالورژیکی (ککشو) است، گفت: سالانه حدود ۳.۵ میلیون تن زغالسنگ در کشور استخراج میشود که به ۱.۷ میلیون تن کنسانتره تبدیل میشود. این محصول عمدتاً در صنعت فولاد مورد استفاده قرار میگیرد، در حالی که سهم زغالسنگ در تولید برق ایران تقریباً صفر است.
وی توسعه اکتشافات، جذب سرمایهگذاری بخش خصوصی و تجهیز معادن را از مهمترین برنامههای این بخش عنوان کرد و افزود: ظرفیت تولید زغالسنگ ککشو در طرحها و معادن زیرمجموعه ایمیدرو به ۳.۳۵ میلیون تن و ظرفیت تولید کنسانتره ککشو به ۸۵۰ هزار تن در سال میرسد. همچنین در بخش زغالسنگ حرارتی، ظرفیت تولید زغالسنگ و کنسانتره به ترتیب ۶۰۰ هزار و ۱۵۰ هزار تن در سال است.
سمیعینژاد در تشریح دلایل کاهش نقش زغالسنگ در اقتصادهای پیشرفته گفت: فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی، هزینههای زیستمحیطی و سلامت، رشد انرژیهای تجدیدپذیر و رقابتپذیری اقتصادی منابع پاک از مهمترین عوامل کاهش مصرف زغالسنگ در کشورهای توسعهیافته است. با این حال، این سوخت همچنان در بسیاری از اقتصادهای آسیایی برای تأمین امنیت انرژی و نیازهای صنعتی جایگاه مهمی دارد.
وی درباره برنامههای آینده کشور در حوزه زغالسنگ تصریح کرد: بر اساس اهداف برنامه هفتم توسعه، تولید کنسانتره زغالسنگ باید تا پایان برنامه به دو میلیون تن و ظرفیت تولید کک متالورژی به ۲.۱ میلیون تن افزایش یابد تا نیاز صنایع داخلی تأمین شود.
معاون وزیر صمت در پایان تأکید کرد: راهبرد اصلی کشور در بخش زغالسنگ، توسعه هدفمند و زنجیرهمحور، افزایش بهرهوری، مکانیزاسیون، ارتقای ایمنی و تقویت نظارت بر معادن است. همچنین احیای معادن راکد، استفاده از تجهیزات مدرن و عبور از روشهای سنتی معدنکاری از مهمترین اولویتهای این بخش در سالهای پیش رو خواهد بود.